Reflection The Imagin 'บ้าแต่สิ่งที่ชอบทำ'

Hearts Reflection
ตอนที่ 2 เหตุผล

ค่ำคืนอันเงียบสงัด คฤหาสน์แห่งเงาสะท้อน ยังเงียบกริบ ผิดปกติกับตอนเช้า.. เรเวนเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงของคฤหาสน์
“...ราตรีสวัสดิ์.. เรเวน..” เสียงหนึ่งเอ่ย ทำให้เรเวนสะดุ้งและหันกลับมามอง.. พบกับเอริจินซึ่งกำลังเดินมาหาเธอ
“เอ่อ..คือ.. สวัสดีค่ะ.. คุณ..”
“เรียกข้าว่าเอริจิน..” เอริจินเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ค่ะ.. คุณเอริจิน.. แต่ฉันยังไม่ได้นอน..”
“คำว่า ราตรีสวัสดิ์ ไม่จำเป็นต้องใช้ยามจำนอนหลับพักผ่อนอย่างเดียวมิใช่หรือ..” เอริจินแทรกราวกับรู้ทันความคิด
“เจ้าคงจะได้รับลูกหลงมาล่ะสินะ..” เอริจินเริ่มบทสนทนา เรเวนทำสีหน้าแปลกใจ
“เอ๋..? ลูกหลง?” เรเวนทวน
“..พิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์แห่งการเกิดใหม่...Dive to worldไงล่ะ..” พูดจบก็ชายตามองเธอ ด้วยสายตาที่เฉยเมย..
“คุณ..เป็นใครกันแน่” เรเวนถาม
“..อันตัวข้า.. ก็แค่คนธรรมดา.. ข้าคือหนึ่งในกลุ่มผู้เข้าแข่งขันครั้งแรก และได้รับชัยชนะมา.. เช่นเจ้าและผองเพื่อน...” เอริจินเอ่ย เรเวนเบิกตาโพลง... กี่ร้อยปีล่ะนั่น ผู้เข้าแข่งขันกลุ่มแรกเชียว
“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่” เรเวนถาม
“..แล้วเจ้าคิดว่า ทำไมข้าถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ.. หรือข้าควรถามเจ้ากลับว่า ทำไมเจ้าถึงมายืนอยู่ตรงนี้..” เรเวนนิ่งเงียบ เมื่อได้ฟัง.. นั่นสิ เธอมาที่นี่ได้ไง..
“..แต่.. ฉันฝันว่า ฉันเปิดประตู ไปสู่อนาคต.. แต่นี่มันอดีต..”
“นั่นคือคำถาม ตัวเจ้า.. คือคำตอบ เจ้ามาที่นี่แล้ว เจ้าก็ต้องหามันให้เจอมิใช่หรือ” เอริจินบอก ก่อนจะหันหลังกลับ

....

ท่ามกลางความมืดมิด เรเวนกลับเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะเอาหัวซุกลงกับหมอน

แน่นอน เธอไม่ชินกับที่นี่..

และสิ่งที่เอริจินพูดนั้น.. มันคืออะไรกันแน่.. เธอมาที่นี่ เพื่อหาคำตอบว่าทำไม..ถึงมาน่ะหรอ?

.........................

“ยังไม่นอนอีกหรอ?.. เอริจิน” เสียงของเฟเวโรเอ่ยถาม ในขณะที่เอริจินเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน..
“..ข้ายังทำงานไม่เสร็จ” น้ำเสียงเรียบง่าย ที่หลุดออกมาจากปากของเธอ
“ทำไม่เสร็จแต่อุตส่าห์มีเวลาไปอธิบายให้เด็กคนนั้นปวดหัวเล่นได้อีกนะ...” เฟเวโรพูดราวประชด แต่เอริจินไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดนั้นนัก
“..ถ้าเด็กคนนั้นไม่ได้รู้ที่มาที่ไป เธอคงเสียสติภายในวันสองวันเป็นแน่..” เอริจินกล่าวเสียงเรียบ
“...งั้นรึ.. นั่นสินะ..” เฟเวโรกล่าว ก่อนจะเดินออกไป
“เฟเวโร” ทันทีที่ถูกเรียก เท้าของเขาก็หยุดชะงักและหันกลับมามองผู้เรียก
“?”
“...ไม่คิดจะรอข้าเลยหรือ?” เอริจินถาม ก่อนยิ้มที่มุมปาก
“งานยังไม่เสร็จไม่ใช่หรือ?..”
“แล้วเจ้าอยากให้ข้าพักมั้ยล่ะ?”
“...ได้...เร็วเข้าล่ะ ข้าก็ง่วงนะ”

ไม่นานนัก เอริจินก็เก็บข้าวของเข้าที่จนเรียบร้อยตามแบบผู้หญิงๆ ก่อนจะเดินมาหาเฟเวโร
“คราวหลังก็จะทำอะไรก็หัดบอกก่อนบ้าง ถ้าข้าไม่ได้ยินที่เจ้าเรียก ข้าก็คงไม่ได้รอเจ้าแล้ว” เฟเวโรเอ่ยน้ำเสียงเซ็ง เอริจินเดินไปเงียบๆ...

“..ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องรอข้า.. หูของเจ้า ดียิ่งกว่าผู้ใดอยู่แล้ว..”

................................................

เช้าวันต่อมา

“เรเวน ตื่นได้แล้วนะ..” เสียงของเรอัลเอ่ย พลางเคาะประตูห้องเรเวน เรเวนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นมา..
“คะ.. มีอะไรคะคุณเรอัล” เรเวนออกไปเปิดประตูรับพร้อมกับคำถาม แต่ก็ต้องแอบอึ้ง เมื่อเห็นเรอัลอยู่ในชุดทำงานอย่างเป็นทางการมากๆ..
“เอ่อ.. รีบแต่งตัวด้วยนะ คือ วันนี้ ข้าอยากจะพาเจ้าออกไปเดินเล่นรอบๆหน่อยน่ะ จะได้ชิน.. มีอะไรที่อยากจะคุยกับเจ้าตั้งเยอะแน่ะ...” เรอัลตอบคำถามอย่างละเอียดถี่ถ้วน จนเรเวนแทบจะฟังไม่ทัน
“ข้าได้ยินมาจากเฟเวโรอีกที ว่าเจ้ามาจากอนาคตล่ะมั้ง.. ฮะๆ.. แต่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่คิดจะถามอะไรเจ้าหรอก เพราะเคยมีคนเป็นแบบเจ้ามาสองคนแล้ว” เรอัลพูดต่อ เรเวนฟัง ก่อนจะเริ่มทำสีหน้าตกใจ
“เอ๋... เอ่อ.. งั้นเดี๋ยวขอเวลาสักครู่นะคะ” เรเวนเอ่ย ก่อนจะปิดประตู โดยให้เรอัลพิงผนังรออยู่นอกห้องอย่างขำๆ...
นานเท่าไรแล้วนะ... ที่ไม่ได้มีคนหลุดมาที่นี่

..สักพัก เรเวนก็ออกมาในชุดไปรเวทธรรมดาๆ
“ไปกันเถอะ” เรอัลเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน เรเวนพยักหน้า ก่อนจะเดินตามเธอไป ทั้งคู่เดินออกมาข้างนอกคฤหาสน์ เรเวนมองไปรอบๆ ที่นี่คงอยู่กลางป่าสินะ
“เอ่อ.. ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?..” เรเวนเริ่มต้นบทสนทนา เรอัลหันมามอง
“ได้สิ” ก่อนเอ่ยรับยิ้มๆ
“...มีคนเคยมาที่นี่แล้วหรอคะ..”
“อืม.. ธาตุลมทั้งคู่เลย.. เจ้าก็คงจะเป็นตัวแทนธาตุลมด้วยสินะ..” เรอัลตอบ ก่อนถามกลับ ระหว่างที่ทั้งคู่เดินมานั่งเล่นใต้ต้นไม้ใกล้ๆสวนดอกไม้
“ใช่..”
“...เฮ้อ.. อาถรรพ์ชะมัด..” เรอัลเอ่ยเสียงเบา
“แล้วตอนนี้พวกเขาเป็นยังไงบ้างล่ะ??” เรเวนถามต่ออย่างร้อนรน
“พวกเขากลับไปแล้วล่ะ..”
“..เอ๋.. แล้วฉันจะสามารถกลับไปได้ไหม..”
“ได้.. แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอต้องทำมันให้สำเร็จที่นี่ เธอจึงจะสามารถกลับไปได้..” เรอัลบอก เรเวนอึ้งไปพักหนึ่ง..
“มันคืออะไรล่ะคะ?”
“โห.. นี่เจ้าถามแบบนี้ มันคงจะง่ายไปน่ะสิ น่าเบื่อแย่ แต่ข้าเข้าใจความรู้สึกอยากจะกลับไปหาเพื่อนๆของเจ้าหรอกนะ แต่ข้าเองก็ไม่รู้ อีกสองคนมีวิธีการและสิ่งที่ต้องทำต่างกันไป.. การที่เจ้าได้มาที่นี่ แสดงว่าจะมีบางสิ่งที่อันตรายเกิดขึ้น...”

ปัง!!!

ราวกับเป็นพรดั่งปากว่า.. เสียงลั่นปืนดังขึ้น เรอัลรีบหันไปมองยังทิศทางต้นเสียง
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ??” เธอพึมพำ ก่อนจะรีบลุกวิ่งไปยังที่มา เรเวนเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามไปติดๆ ทั้งคู่วิ่งอ้อมมาที่ด้านหน้าคฤหาสน์ ก่อนที่เรอัลจะสั่งให้เรเวนหยุดตามที่มุมนั้น

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังต่อมาติดๆ และแล้ว..

แกรก..!

“อยู่เฉยๆซะ ถ้าไม่อยากให้เด็กนี่ตาย” เสียงชายคนหนึ่งที่ลักลอบเข้ามาทางด้านหลังเอ่ย ก่อนจะคว้าแขนเรเวนไปไว้เป็นตัวประกัน
“เรเวน!!!” แม้เรียก แต่ไม่อาจจะทำอะไรได้ เรเวนไม่ได้ดิ้นหรือขัดขืนชายผู้นั้นแต่อย่างใด.. เพียงแต่ว่า..

ฉัวะ!!!

“อ้าก!!!!!” พริบตาเดียว ที่ตาของเรเวน มีสีแดงเจืออยู่ลึกๆ และชายคนนั้นก็เกิดบาดแผลราวกับถูกของมีคมบาดไปทั่วทั้งร่าง เขาปล่อยตัวเรเวนและล้มลงกับพื้นทันที.. พร้อมกับเลือดสีแดงที่หยาดเยิ้มลงพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม เรอัลมองอย่างตระหนกตกใจอยู่พักใหญ่ๆ นั่นคือฝีมือของเรเวนงั้นหรือ..
“พี่เรอัล ท่าทางเสียงนี่คงจะดังไปหน่อย ขอโทษนะคะ” เรเวนเอ่ย พร้อมกับปัดมือตัวเอง จริงๆเธออยากจะลงมือให้มันเงียบที่สุด กลับกลายเป็นผลว่าดังที่สุดแทน เรอัลยิ้มเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร.. รีบเข้าไปในคฤหาสน์เถอะ.. ท่าทางจะมีผู้ไม่ประสงค์ดีมาเยือนเราแล้วล่ะ”

------------------------------------------

ฮา... มาแล้วอีกตอน..

ส่วนภาพIllus.. ใช้ภาพเดิม..=w=ขี้เกียจทำใหม่ (อ้าว! มักง่ายจริงๆ)

แอบมาถามความเห็นเล็กน้อย..

เพราะไปๆมาๆ พลอตอีกเรื่องดันเกิดนางเอกขึ้นมา2คน

คนนี้ ตอนแรกเรียบร้อยขี้อาย แต่ถ้าอยู่ที่บ้านล่ะก็จะกลายเป็นสาวแก่นในทันใด

ช่วงหลังวางพลอตจะให้ตัดผมสั้นอีกตะหาก- -" แล้วดันห้าวขึ้นด้วย..

ส่วนคนนี้ อยู่ในสมาคมเดียวกับพระเอกอะนะ-0-(สมาคมคนที่มีความสามารถไม่ปกติ) ทำงานอยู่ทีมเดียวกับพระเอก(รู้จักกับพระเอก นานกว่านางเอกคนแรกว่างั้น..)

แต่งงี้ไม่ได้ไปออกรบที่ไหนหรอก=_= ทำงานประเภท เต้น-ร้องอยู่ ฮา..

เชิญท่านออกความเห็นกันตามสบาย..  อยากให้ใครคือตัวจริง..??=_=

(ไม่อยากให้พระเอกควบ2 ฮ่าๆๆๆ!!~)

/me โดนคัลเชียร์เอาหูฟังเปิดเพลงดังระดับMAXยัดหู +_+

ส่วนตัวชอบยู.. แต่หวังกับเมโลดี้มากกว่า...=_=