Reflection The Imagin 'บ้าแต่สิ่งที่ชอบทำ'

ตอนที่ 2 ข่าวลือในโรงเรียน

        เช้าวันต่อมา ฮันเซย์นั่งเก็บบางอย่างลงในกระเป๋าอย่างยากเย็น ขณะที่กำลังแอบไม่ให้ใครเห็นนั้น เจ้าลิงที่ไหนก็ไม่รู้ กระโดดมากระแทกหลัง
        “อรุณสวัสดิ์!!!~ ฮันเซย์~~~!” อาคาอิเอ่ยก่อนจะยิ้มกว้าง ฮันเซย์ถึงกับเผลอปล่อย “ไอ้สิ่งนั้น” ออกมา
        “เหวอ!!” ฮันเซย์เผลอหงายหลังไปเบียดกับอาคาอิ ทำให้ล้มลง พร้อมกับสิ่งนั้นที่พุ่งออกมาจากกระเป๋า
        “แค่กๆ.. คุณหนู!!!!!” เสียงหวีดร้องขึ้น ดีที่ไม่ดังมาก มาจากไม้คทาหัวกะโหลกมีรอยแผลที่ตาซ้าย ฮันเซย์ถอนหายใจ... เอาจนได้
        “ฉันสั่งนายว่าไงเฮย์เซ” ฮันเซย์พูดแค่นั้น ไม้เท้านั้นก็สะดุ้งตะลีตาเหลือกใหญ่
        “ว้าว สุดยอดเลย อาวุธของนายหรอเนี่ย ฮันเซย์” อาคาอิถาม พลางพยายามกระโดดจับไม้คทานั้น เพียงแต่มันก็ไวพอที่จะหลบได้พ้น
        “คุณหนู!! ผมก็บอกแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่า.. อุ้บ!!” ไม้คทานั่นเข้ามาพูดกับฮันเซย์ใกล้ๆ แต่เพียงเมื่อเขาเอามือแตะที่หัวไม้ มันก็ชะงักในทันที

        แกรก

        “....เกิดอะไรขึ้นหรอ?” ไซโรถาม หลังจากที่เดินเข้ามาในห้อง
        “นายไปไหนมาน่ะ..” อาคาอิหันไปถามราวเปลี่ยนอารมณ์ได้
        “ไปอาบน้ำมา..” ว่าพลางยกผ้าขนหนูที่พาดอยู่กับไหล่ให้ดู
        “อ้าว... แล้วนี่เงียบไปแล้ว..” อาคาอิทำท่าจะพูดต่อ แต่เมื่อเห็นสายตาดุๆของฮันเซย์ทำให้เขาหุบปากอัตโนมัติชนิดไม่ต้องสั่ง
        “ทำไมหรอ?” ไซโรถามต่อ
        “ไม่มีอะไรหรอก” ฮันเซย์พูดปัด ก่อนจะเสกไม้คทาเก็บตามเดิม ก่อนจะบ่นพะอืดพะอมในใจว่า.. เกือบไปแล้วมั้ยล่ะนั่น น่ารำคาญเป็นบ้า...

        ไม่นาน ทั้งสามคนก็ออกมาจากหอพัก เดินลงมาข้างล่าง นี่ก็เช้าตรู่ คนก็เริ่มตื่นกันบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก... ที่โต๊ะรวมเสมือนส่วนของห้องนั่งเล่นนั้น มีรุ่นพี่ผมขาวเงินคนเมื่อวานนั่งคุยอยู่กับรุ่นพี่อีกคน มีผมยาวสีดำ
        “อ้าวสวัสดี.. พวกเธอเป็นเด็กใหม่สินะ” คนผมสีขาวเงินเอ่ย เมื่อหันมาเห็นทั้งสามคนเดินมาหา
        “ครับ!” อาคาอิว่าพลางทำท่าตะเบ้ะ เรียกเสียงหัวเราะจากชายหนุ่มผมขาวเงิน
        “ผมชื่อไดมอนด์ ส่วนนี่ เซอร์คอน เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันน่ะ” รุ่นพี่พูดพลางผายมือไปยังชายหนุ่มผมสีดำเงาที่ยังทำหน้าบึ้ง
        “ผมอาคาอิ ส่วนนี่ฮันเซย์กับไซโรครับ” อาคาอิเริ่มแนะนำบ้าง
        “นั่งก่อนสิ ยังไม่ถึงเวลา โรงอาหารจะยังไม่เปิดน่ะ” ไดมอนด์เอ่ยยิ้มๆ
        “แล้วก็..เวลาทักทายไม่ต้องยกมือขึ้นแบบนั้นนะ ถึงที่นี่จะจัดโดยกองทัพ แต่พวกเราก็ยังไม่ใช่ทหารนะ..” พูดจบ ก็ยิ้มอีก.. จะเรียกว่ามนุษย์ยิ้มได้แล้วละมั้งเนี่ย

        “รุ่นพี่อยู่ที่นี่เป็นไงบ้างครับ?” ฮันเซย์ถามขึ้นบ้าง
        “ที่นี่งั้นหรอ พวกพี่อยู่รอดมาได้เป็นปีที่สี่แล้วล่ะ” คำพูดชวนให้สงสัย...
        “หมายความว่าไงครับ?” ไซโรถามต่อ
        “ก็ที่นี่จะค่อยๆคัดคนจากเยอะๆให้น้อยลงๆนั่นล่ะ นั่นก็คือ ถ้าเรียนต่อไปไม่ได้ ก็จะไม่เอาไว้ อะไรเทือกนั้น เพราะถ้าอยู่ต่อไปมีความเสี่ยงที่จะเป็นอันตราย จึงถูกคัดออก” ไดมอนด์อธิบาย ก่อนจะเริ่มทำหน้ากึ่งงอนแล้วหันไปมองเซอร์คอนที่นั่งฟังเงียบๆ
        “นายก็ช่วยพูดอะไรหน่อยสิ เซอร์คอน!” ไดมอนด์เอ่ยบ้าง
        “ก็นายพูดไปหมด จะให้ฉันพูดอะไรอีกล่ะ” เซอร์คอนหันมามองอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
        “ต้องอยู่กี่ปี ถึงจะจบหลักสูตรล่ะครับ?” อาคาอิเริ่มสงสัยบ้าง เขานั่งฟังแทบจะตัวโก่ง ท่าทางเหมือนจะระแวงว่าตนอาจจะอยู่ไม่ถึงจนจบหลักสูตร
        “ได้ยินว่าหกปีนะ แต่จบออกไปไม่ถึงสิบคนหรอก ที่เหลือออกก่อนจบด้วยซ้ำ แต่ก็ยังมีงานทำนะ เป็นทหารเป็นแพทย์ไรเงี้ยะ” ไดมอนด์เอ่ยต่อ
        “การเรียนการสอนคือ... รุ่นพี่สอนรุ่นน้อง รุ่นน้องต้องมีการพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ...” ในที่สุดเซอร์คอนก็เอ่ยปากพูด แต่ไดมอนด์ก็หันไปทำหน้างอนอีกครั้ง
        “นายแย่งบทพูดฉัน..”
        “...พูดก็บ่น ไม่พูดก็บ่น.. นี่นายจะเอาไงกับฉันน่ะ?” เซอร์คอนเริ่มฉุนขึ้นมาบ้าง ให้ตายสิ พอพูดก็ไม่พอใจ ไม่พูดก็ไม่พอใจ... เอาไงแน่..
        “เอาน่าๆ.. รุ่นพี่ก็...” อาคาอิพยายามห้าม.. เขายิ้มเจื่อนเล็กน้อย

        “ว่าแต่.. สอนยังไงแล้วแต่รุ่นพี่หรอครับ? แล้วรุ่นพี่เรียนยังไง?” ฮันเซย์ถามต่อเพื่อจะปัดเข้าเรื่องใหม่
        “พี่ก็เรียนจากรุ่นพี่ที่สูงขึ้นหรือจบไปแล้วน่ะ” ไดมอนด์เอ่ย ก่อนจะเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อ
        “แล้วรุ่นแรก... ใครเป็นคนรับหน้าที่สอนครับ?” เหมือนไซโรจะถามถูกประเด็นจังๆเข้าให้... ทั้งไดมอนด์และเซอร์คอนหันไปมองหน้ากันเงียบๆ ก่อนจะหันกลับมา
        “พวกเธออาจจะตกใจ... แต่พวกพี่ๆก็ได้ยินมาจากรุ่นของพวกพี่อีกทีว่ารุ่นแรกนั้น สอนโดยนักปราชญ์อัจฉริยะ รีเฟลคซ์ ซึ่งตอนนี้ได้หายตัวไปอย่างลึกลับไม่มีข่าวคราว” เพียงแค่เอ่ยชื่อออกมา ทั้งโต๊ะก็เงียบไป จนอาคาอิทนไม่ไหวเนื่องจาก

        จ้อก...

        “.....” หลังจากเสียงนั้นดังเท่านั้นแหละ
        “ฮะๆๆ.. โทษทีๆ พี่ก็พล่ามกันมากไป เนอะ เซอร์คอน” ไดมอนด์หัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปถามความเห็นจากเซอร์คอนที่นั่งเงียบที่สุดในกลุ่ม แต่ก็ได้รับสายตาเชิงไม่พอใจเหมือนต้องการจะบอกว่า ‘มีแต่นายนั่นแหละที่พล่ามอยู่คนเดียว!!’ แต่ทว่า ท่าทางไดมอนด์จะเมินสายตาของเขาไปซะแล้ว เขาลุกขึ้นปัดกางเกง ก่อนจะยิ้มแหยๆ หันไปมองนาฬิกาที่หน้าประตูทางออก
        “โรงอาหารเปิดแล้วล่ะ ไปกันเถอะ..” ไดมอนด์เอ่ย ก่อนจะเดินนำพวกรุ่นน้องไป
        “เดี๋ยว...” เซอร์คอนเรียกไดมอนด์ไว้ สีหน้าดูหัวเสียสุดๆ..
        “พวกเราต้องรอทุกคนตื่นให้พร้อมก่อนไม่ใช่รึไง” เซอร์คอนเอ่ยท้วง ไดมอนด์ก็สะดุ้ง ก่อนจะยิ้มเจื่อนซีดๆ แล้วหัวเราะแห้งๆอย่างลืมตัว... ใช่... เล่าเพลินไม่พอ.. เล่าจนลืมหน้าที่ซะได้
เมื่อนึกหน้าที่ออกปุ๊บ เขาก็วิ่งไปยืนบนโต๊ะตรงกลางของส่วนที่สมควรเรียกได้ว่า ‘ห้องนั่งเล่น(?)’ สูดหายใจลึกๆด้วยท่าทีสำรวม ก่อนจะเอามือผสานกันที่กลางอกรวบรวมสมาธิ ก่อนจะมีพลางบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างของเขาจางๆ ไม่นาน เมื่อเขาอ้าปากพูด เสียงก็ดังก้องไปทั่วหอพัก...

        “ขออภัยนักเรียนทุกคน จะขอประกาศแจ้งสำหรับนักเรียนใหม่ว่า ได้เวลารับประทานอาหารเช้าแล้ว อีกห้านาที ขอให้มารวมกันที่ลานด้านหน้าด้วย พี่จะพาทัวร์ด้วย แค่เฉพาะช่วงเช้านี้นะ พอสายก็จะเริ่มเข้าเรียนทันทีตามตารางที่แนบไปให้ตามห้องพัก ส่วนพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ นักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่นักเรียนใหม่ ถ้ายังสลึมสลือยังไม่อยากตื่นจะหลับต่อสักยกก็ได้ แต่ระวังตื่นมา จะพบกับวิญญาณกรรมการนักเรียนรุ่นเก่านะครับ~”

        พูดพร้อมกับรอยยิ้มถึงแม้ว่าผู้ที่ได้ยินจะไม่เห็นก็ตาม แต่น้ำเสียง อาจจะทำให้นักเรียนชายหลายๆคนที่พักในนี้รู้สึกหมั่นไส้กับท่าทางคุณหนูเจ้าสำอางแบบนี้ก็ได้
        “อะไรน่ะครับ วิญญาณกรรมการนักเรียนรุ่นเก่า?” ฮันเซย์หันไปกระซิบถามเซอร์คอนที่ยืนอยู่ใกล้ๆมองการป่าวประกาศอันเจิดจ้า(??)ของไดมอนด์
        “...เป็นความเชื่อน่ะ ว่าเด็กที่มาอยู่ที่นี่ไม่อยู่ในกฎระเบียบ วิญญาณกรรมการนักเรียนเก่าที่ตายไปจะมาคอยตามหลอกหลอน” เซอร์คอนเปรยๆ ก่อนจะพูดต่ออีกว่า
        “แต่จริงๆพวกเราเองก็ไม่เคยเห็นหรอก เพราะพวกที่เห็นน่ะ มันโดนคัดออกกันไปหมดแล้ว” คำพูดทำให้คนฟังแทบจะขนลุกซู่
        “งั้นก็แสดงว่าเป็นลางร้ายสินะครับ” อาคาอิยื่นหัวเข้ามาแทรกการสนทนาของทั้งคู่
        “เล่าว่าถ้าเห็นครั้งนึง แต่ปรับปรุงตัวได้ ก็ไม่โดนคัดออกไปหรอก.. แต่พวกที่เจอเนี่ย มันกลัวตัวสั่นจนแทบคลั่งน่ะสิ เลยเผลอทำอะไรบ้าๆให้ได้โดนคัดออก...” ว่าต่อไปนั่น ทั้งสองคนที่ฟังอยู่ก็เริ่มเหงื่อตก..
        “วิญญาณนั้น..หน้าตาเป็นยังไงครับ?” ฮันเซย์ถามต่ออย่างอยากรู้
        “นายจะอยากรู้ไปทำไม... เห็นแล้วจะได้หนีทันหรอ?” ไซโรเปรยขึ้นมาลอยๆ ทำให้ฮันเซย์สะดุ้ง ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน
        “เปล่านี่...” พูดไปอย่างนั้นแต่ก็แอบหงุดหงิดในใจว่า จะมาขัดทำไมฟะ...
        “เล่าว่า.........” เซอร์คอนพยายามนึก แต่ถึงจะว่าไม่ต้องสนใจก็ได้นั้น ทั้งสามคนก็ยังคงตั้งใจฟังอยู่ดี.....

        “เป็นสาวแว่นน่ะ”

        “หา!!!” อาคาอิกับฮันเซย์เอ่ยขึ้นมาพร้อมๆกัน
        “ยังไม่รู้หรอก แต่ว่านะก็แค่ข่าวลือ พวกนายอยู่ในกฎระเบียบก็ไม่เจอหรอก แต่ฉันไม่ได้ยุแหย่ให้พวกนายฝ่าฝืนกฎนะ” เซอร์คอนหันมาพูดปิดจบด้วยน้ำเสียงต่ำที่ดูเข้มงวด และเดินหนีไปก่อนจะโดนซักถามอะไรต่ออีก..
        เมื่อนักเรียนใหม่มากันครบ ซึ่งก็ภายในห้านาทีอย่างที่พูดจริงๆ
        “ทุกคน ตามฉันมาเลยนะ” ไดมอนด์พูดพลางเดินนำหน้าไป... โดยระหว่างทางที่ไปถึงโรงอาหารรวม ก็ได้แนะนำห้องที่เดินผ่านไปด้วย
        ห้องที่ผ่าน ส่วนใหญ่มักจะมีแต่ห้องชมรม.. แต่ห้องหนึ่งที่น่าสนใจ คือห้องกระจกวงกต ซึ่งไดมอนด์อธิบายว่าไม่แน่ถ้าหลักสูตรมันเร่งรัด นักเรียนปีหนึ่งอาจจะได้เรียนก็ได้ ห้องถัดไป เป็นห้องที่มองเข้าไปแล้วเหมือนเป็นอีกโลกหนึ่งที่มีแต่ดอกกุหลาบสีขาว ซึ่งไดมอนด์อธิบายว่า นั่นเป็นห้องที่เขากับเซอร์คอนสอนด้วยกัน แต่จะมีแบบแยกเดี่ยวไปอีก และห้องสมุด ชั้นหนังสือก่อตัวเป็นเสากลมมีแผ่นไม้กับบันไดทำเป็นชั้นๆเอาไว้ปีนขึ้นไปเลือกหนังสือ.. ซึ่งแน่นอน ว่าไม่ได้มีเพียงเสาหนังสือเพียงเสาเดียว...เป็นแน่แท้ และเดินมาอีกสักพักก็มาถึงโรงอาหาร

        “เลือกซื้อเลือกกินตามสบาย แต่ออดเมื่อไร เมื่อนั้นต้องรีบเข้าเรียนนะครับ” ไดมอนด์หันมากล่าว แต่ไม่ทันจะกล่าวจบ พวกนักเรียนต่างก็วิ่งแยกย้ายกันไปซื้ออาหารโดยที่ไม่ต้องสั่ง ทำให้ไดมอนด์นิ่งค้าง... ก่อนจะถอนหายใจ... ว่าจะโชว์เท่.. สุดท้ายก็แห้วเพราะไม่มีใครสนใจ..

        ไม่นาน เหล่านักเรียนหญิงที่เข้าใหม่ก็เดินมาบ้าง แปลกดี.. ที่นักเรียนหญิง แทบจะน้อยกว่าชายประมาณครึ่งเลยล่ะ..
        แต่ไม่ต้องห่วง เพราะไอ้คนที่มีแววโดนคัดออกน่ะ แปดสิบเปอร์เซ็นจะอยู่ในหมู่ตัวผู้ทั้งนั้นแหละ... คิดได้ไม่นาน.. ไดมอนด์ที่มัวแต่ยืนแห้วก็ได้มองไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินนำนักเรียนหญิงมา เธอมีผมสีน้ำตาลอ่อน นัยน์ตาสีมรกตราวตุ๊กตา และสวมแว่นกรอบกลมดูขี้อาย ตามสัญชาตญาณไม่รอช้า เขาวิ่งถลาเข้าไปหาทันที
        “เอลฟา~~~~~~~”

        ปึก!!!

        หนังสือเล่มโตโฟกัสใส่ที่หน้าของไดมอนด์ หากแต่เขาเอามือรับไว้ทัน ก่อนจะยิ้มมีเลศนัย ทำให้ฝ่ายสาวเริ่มผวาขึ้นมาแทน
        “น...นายน่ะ ท..ทำ..อะไร..ห..ให้มัน..มัน...มัน....” เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก ติดขัด แต่ดีที่คนทั้งโรงอาหารส่วนใหญ่ใส่ใจกับเรื่องการเลือกอาหารมากกว่าคู่สองคนนี้
        “มัน.. อะไรหรอ?” ไดมอนด์เอียงคอมองก่อนยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อีก ทำให้เอลฟาหน้าซีดจนแทบจะกลอกลูกตาไปมาเหมือนพยายามหาทางหนี
        ฮันเซย์ ไซโร กับอาคาอิที่เอาอาหารมานั่งกินที่โต๊ะเดียวกับที่เซอร์คอนซึ่งมองดูสองคนนี้อยู่ก็ถึงกับเงียบ..
        “แฟนกันหรอนั่น?..” ฮันเซย์กระซิบถามเซอร์คอนที่ทำสีหน้าเหมือนอึกอักพูดไม่ถูกอยู่
        “ไม่รู้..” เขาตอบปัดๆ แต่แล้วผลก็ออกมา เมื่อ...
        ปึก..
        โครม!!

        “อุ๊ย... ขอโทษ.. พอดีนึกว่ามีใครเอาตุ๊กตาหิมะมาวางไว้ในโรงอาหาร..” น้ำเสียงหยอกเหย้า พลางขัดขาให้ไดมอนด์เผลอสะดุดล้ม แม้ว่าจะพลิกตัวไม่ให้ล้มได้ แต่ก็ยอมล้มไปด้วยดี..
        “อะไรกันเนี่ย! คนกำลังจีบกัน... ไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ ลีอาห์” เมื่อทรงตัวขึ้นมาได้ ก็เริ่มทักทายอีกฝ่ายที่ทำหน้าไม่พอใจ.. หญิงสาวผมสีน้ำตาลแดงซอยสั้นเหมือนทอมเชิดหน้าไปอีกทาง นัยน์ตาสีทองดูมุ่งมั่น ก่อนจะเอามือโอบไหล่ของเอลฟาแล้วพูดด้วยท่าทีมั่นใจ
        “รู้มั้ยว่าจีบใครอยู่ ตอนนี้เอลฟาน่ะ เป็นแฟนฉันนะ!!” เธอป่าวประกาศขึ้นมาเดี๋ยวนั้น ทำให้ทั้งคนที่แอบฟังอยู่แถวๆนั้น กับคนที่ถูกพูดตรงๆรวมทั้งผู้ถูกกล่าวถึงกับช็อกตามๆกันไปด้วย
        “เลสเบี้ยน..” ไซโรที่เงียบมาตลอดเปรยขึ้นลอยๆทั้งๆที่กำลังตักข้าวเข้าปากหน้าตาเฉย
        “ไปกันเถอะ เอลฟา!! ฉันหิวจะแย่แล้ว” ว่าแล้วก็ดึงมือเอลฟาไปต่อแถวรับอาหารทันที.. ทิ้งให้ไดมอนด์ทำหน้าช็อกอยู่แบบนั้น เซอร์คอนถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปลากไดมอนด์มาด้วย
        “ฉันจะไปสั่งข้าวมาเผื่อไดมอนด์ด้วย ฝากดูแลด้วย” พูดจบก็เดินไปทันทีโดยไม่รอคำตอบรับ
        “แหม... นึกว่าจะเป็นฉากพระเอกนางเอกสวีทกัน สุดท้ายก็กลายเป็นมีมือที่3เข้ามาแย่งเปลี่ยนให้เรื่องราวเป็นเรื่องของเลสเบี้ยน...” อาคาอิพูด ก่อนจะแอบหัวเราะเล็กน้อย แต่ฮันเซย์ก็สะกิดให้รีบหยุดหัวเราะ เพราะนี่มันนินทาระยะเผาขน.. ก็รุ่นพี่ไดมอนด์นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันแล้วนี่..
        เพียงแต่มีอาการจิตหลุดลอยเท่านั้นแหละ..

------------------------------------------------------------------

ตอนสองมาอย่างรวดเร็ว...พร้อมภาพสี..

ไดมอนด์กับเซอร์คอน

ชอบสองตัวนี้มาก เพราะส่วนตัวชอบผู้ชายผมยาว=[]=!!!

แต่ดูๆไปดูๆมา...

จับจิ้นได้เหมือนกันนะเนี่ย...Orz...

//โดนรุมกระทึบ

และนี่คือ..เอลฟาและลีอาห์

วาดเอลฟาหัวโตไปนิด.. ทำให้ลีอาดูตัวเล็กกว่าไปเลย=[]=!!~..

มีอีก2คนวาดไว้แต่ยังไม่ได้ลงสี คือเจ้าลิง(?)อาคาอิกับตัวละครอีกตัวที่ยังไม่โผล่ออกมา

ความเป็นมา เกิดจากความว่างเปล่า... ที่อยากเขียนเรื่องแนวโรงเรียนบ้าง รักบ้าง เลยเห็นว่าฮันเซย์กับไซโรเข้าเค้าน่าจับมาแต่ง ก็เลยจับมาเล่นคู่กัน= ="

(แหม่.. แต่งแต่เรื่องไซด์สตอรี่ แล้วเรื่องหลักล่ะแม่คุณ=[]=!!!)

ครือ... กลัวแต่งแล้วพระเอกบทหายเนื่องด้วยข้อมูลมันยังไม่ครบ.. พลอตไม่สมบูรณ์ เลยเอาเป็นว่า.... ขอฝึกด้วยการเขียนไซด์สตอรี่ตามใจฉันไปก่อนแล้วกันOrz.... (มักง่ายยยย!!!=[]=!!)

//ผู้อ่านรุมสหบาทา

//นอนตาย