Reflection The Imagin 'บ้าแต่สิ่งที่ชอบทำ'

บทที่2 การประลอง 

 

 

ทันทีที่ชิราห์เปิดประตูเข้ามาในห้อง เธอก็ได้ยินเสียงร้องเฮขึ้นทันที จนเธอเกือบจะชักขากลับ และดูเหมือนว่าเสียงเฮจะมาจากผู้ชายซะส่วนใหญ่ มั้งนะ.. ไม่ก็คงเตรียมตัวเฮยินดีต้อนรับเธอแบบนี้นั่นแหละ ชิราห์กวาดสายตามองไปรอบๆห้อง มองดูสมาชิกในห้องแต่ละคน.. และแทบจะทำให้เธอตกใจ

 

 

“เอ้า นักเรียนใหม่! มัวเหม่ออะไร แนะนำตัวสิ” อาจารย์ที่ยืนสอนอยู่หน้าห้องเรียกเธอ ทำให้เธอสะดุ้ง ปราดตามองอีกฝ่าย อาจารย์เป็นชายหนุ่มผมยาวสีดำ ใส่ชุดเหมือนครูสอนศิลปะการต่อสู้ยังไงชอบกล แต่วิชาที่กำลังสอนอยู่บนกระดาน ดันเป็นสุขศึกษา... ชิราห์รีบเดินไปกลางห้อง ก่อนจะค่อยๆโค้งตัวลง แล้วเงยหน้าแนะนำตัวเอง

 

“ค่ะ.. ชิราห์ มูเวมค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักและฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เอ่ยจบ เธอก็โค้งลงอีกครั้ง การเรียนรวมๆ ทำให้เธอต้องแปลกใจที่ไม่เหมือนกับโรงเรียนทั่วไป ใช้โต๊ะเตี้ยๆให้นักเรียนนั่งรวมเป็นกลุ่มๆ ไม่เป็นโต๊ะนั่งแยกเหมือนปรกติ นักเรียนหลายคนดูผิดปกติไม่เหมือนมนุษย์ อย่างที่เธอได้ยินมาจากโรเวน บางคนตัวเล็กไปบ้าง ตัวใหญ่ไปบาง สีผิวดูผิดปกติ มีเขา มีเขี้ยว หรือแม้กระทั่งปีกเล็กๆก็ยังมี!

“เป็นเผ่าอะไรหรอ?” เสียงนักเรียนคนหนึ่งถามขึ้น เธอสะดุ้งเล็กน้อย.. กำลังชั่งใจว่าจะตอบดีหรือไม่.. แต่หากไม่ตอบจะยิ่งโดนสงสัยเป็นแน่..

 

“..มนุษย์...ค่ะ” แน่นอนว่าทั้งห้องเงียบไปทันทีที่ได้ยิน ก่อนจะมองหน้ากันหรือกระทั่งคุยกันเรื่องเธอ.. จนกระทั่งอาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าห้องตบมือลงบนกระดาน ทำให้ทั้งห้องเงียบไปอีกรอบ และรวมถึงชิราห์ด้วย

 

“เอาล่ะนักเรียนใหม่ เธอไปนั่งตรงนั้นแล้วกัน” อาจารย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง ราวกับว่าที่เธอพูดเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องแปลก เธอเดินไปนั่งตรงที่อาจารย์ชี้อย่างว่าง่าย ที่โต๊ะมีนักเรียนประมาณ3-4คนกำลังนั่งจดงานของอาจารย์

 

 

“นี่ๆ ชิราห์..” เมื่ออาจารย์เริ่มสอนต่อ นักเรียนชายคนหนึ่งก็ทักเธอ เขามีผมสีแดงเพลิงดูแสบตา ยิ่งมันตัดกับผิวสีครามหม่นๆของเขาด้วยแล้วล่ะก็นะ.. ถ่ายรูปออกมา ไม่แสบตาให้รู้ไป สีตัดกันฉูดฉาดออกปานนี้ ชิราห์เพียงเงยหน้ามองเขา “เธอเคยได้ฟังข่าวลือหรือยัง เรื่องป่าหลังโรงเรียนน่ะ” เขาเริ่มเปลี่ยนเป็นกระซิบ สายตาของชิราห์ทอประกายอยากรู้ทันที เธอส่ายหน้า

 

“ว่ากันว่า ป่าหลังโรงเรียนมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองอยู่ คอยปกป้องโรงเรียนแหละ ถึงได้มีกฎไม่ให้นักเรียนเข้าไป เพราะจะถือว่าเป็นการรบกวนเจ้าที่ และใครที่เข้าไปแล้ว จะกลับออกมาไม่ได้ หรือถ้ากลับมาได้ก็คงมีสติวิปลาสเลยล่ะ” เขาเริ่มเล่าทันที

 

“แล้วข้างในมันมีอะไรน่ะ?” ชิราห์เริ่มถามอย่างสงสัย ชายหนุ่มผิวสีครามหม่นส่ายหน้า

 

“ไม่มีใครรู้..” เขาตอบ แต่ไม่ทันที่จะได้เมาส์ต่อนั้น เสียงอาจารย์จากหน้าห้องก็ดังขึ้นจนทั้งคู่สะดุ้ง

 

“เบกัส!! ไม่ทราบว่าคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือ?! หรือว่ามีข้อสงสัยกับการเรียน?” อาจารย์ถามเสียงดัง ชายหนุ่มผิวครามหม่นยิ้มแหยๆ

 

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” เขารีบตอบทันควัน ก่อนจะมาส่งยิ้มเจื่อนๆให้ชิราห์เหมือนต้องการจะบอกเธอว่า เดี๋ยวเขาจะเล่าให้ฟังต่อ

 

ไม่นาน ชิราห์ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะมาจากอีกโต๊ะหนึ่ง ทำให้เธอมองไปยังที่มาของเสียง เธอก็พบกับนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันอย่างออกรส แต่กลับมีเด็กสาวคนหนึ่งที่ไม่ได้หัวเราะไปกับนักเรียนหญิงคนอื่นๆ เธอนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ราวกับว่าเสียงที่คุยกันอยู่นั้นเข้าไม่ถึงเธอเลยแม้แต่น้อย เธอมีผมหยักศก มัดรวบข้างๆผมสีเขียวฟ้าอ่อนๆ สวมแว่นตา ลักษณะหูที่ยาวแหลมออกมา ทำให้รู้ได้ว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ ซึ่งชิราห์คิดว่าเธอน่าจะเป็นเอลฟ์..

 

 

หลังจากที่เลิกเรียนแล้ว ก็พากันไปที่โรงอาหาร ชิราห์เพิ่งสังเกตว่า โรงเรียนนี้จะทำเสื้อคลุมให้กับนักเรียนด้วย ซึ่งคงขึ้นอยู่กับคณะสีของนักเรียนแต่ละคน อีกสักพัก เธอก็คงจะมีใส่เหมือนคนอื่นล่ะมั้ง เพียงแค่ใส่เสื้อคลุมตัวนี้ ก็ถือเป็นการยืนยันการเป็นนักเรียนในโรงเรียนได้แล้ว ดังนั้น ข้างในเสื้อคลุม จึงไม่ต้องใส่ชุดนักเรียน และสามารถใส่ชุดไปรเวทได้เลย

 

“ลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันชื่อเบกัส ยินดีที่ได้รู้จักนะ..” ว่าแล้ว เจ้าสิ่งมีชีวิตผิวสีครามหมองที่เกือบโดนอาจารย์เรียกทำโทษไปเมื่อครู่ก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตนยังไม่ได้แนะนำตัวเอง... ทำให้ชิราห์หัวเราะเล็กน้อย

 

“ไม่เป็นไรๆ” เธอกล่าวยิ้มๆ พลางตักข้าวเข้าปาก “ว่าแต่อาจารย์คนเมื่อกี้สอนสุขศึกษาแต่ทำไมถึงใส่ชุดนั้นล่ะ?” ชิราห์ถามต่ออย่างอดสงสัยไม่ได้

 

“อ๋อ ‘จารย์ฟิลท์น่ะหรอ? จริงๆแล้วก็ไม่ได้สอนสุขศึกษาตรงๆหรอก ‘จารย์แกเก่งมากๆเรื่องการต่อสู้เลยล่ะ เอาเด็กปี3 ซัก10คนรุม ก็ยังไม่คณามือเลย ทั้งๆที่เป็นมนุษย์เหมือนเธอแท้ๆ” เบกัสเล่า พลางทำหน้าสยองเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่ตนกำลังกล่าวถึง ชิราห์มองอาหารในจานของเบกัส

 

“นายกินแต่ผักหรอ?” เธอถาม เบกัสพยักหน้า พลางเลิกคิ้ว

 

“ทำไมหรอ?” เขาถามกลับ ชิราห์ยักไหล่

 

“ก็.. นายดูซูบๆ เหมือนไม่ค่อยกินเนื้อน่ะ” เธอเอ่ย

 

“อ๋อ.. พอดีว่า ถ้ามาอยู่โรงเรียนนี้แล้วเนี่ย สำหรับเผ่ายักษ์อย่างฉันต้องห้ามกินพวกเนื้อเลยล่ะ ไม่งั้นจะถือว่าเป็นการปลุกสัญชาตญาณดิบขึ้นมา เผลอๆสักวันอาจจะเขมือบเธอไปด้วยก็ได้ ใครจะรู้” เบกัสพูดติดตลก ก่อนจะหัวเราะ โดยที่ชิราห์กระพริบตาปริบๆ ถึงมันจะดูเป็นเรื่องตลกสำหรับเขา แต่สำหรับเธอ มันเหมือนกับมีมีดมาจ่อคอยังไงก็ไม่รู้สินะ..

 

‘ประกาศกิจกรรม ในเวลาบ่ายโมงตรงถึงบ่ายสาม จะมีการจัดแข่งขันการประลอง กำหนดทีมละ3คน หากกลุ่มนักเรียนคนไหนพร้อมที่จะลงแข่ง ให้มาลงชื่อก่อนเวลาเที่ยง 40 นาที และจะมีกิจกรรมกีฬาต่างๆที่โรงยิม ซึ่งจะติดป้ายประกาศตารางไว้ และกิจกรรมชมรมอื่นๆอีกมากมาย สามารถดูได้ที่บอร์ดของโรงอาหารค่ะ’

 

เมื่อสิ้นเสียงประกาศ ชิราห์ทำหน้างงทันที ปกติช่วงบ่าย เขาต้องเรียนกันไม่ใช่หรอ? หรือว่าเธอเพิ่งมาเข้าเรียนเอาตอนที่มีงานแข่งขันทำนองนี้พอดี?

 

“โรงเรียนเราจะเรียนเฉพาะตอนเช้าน่ะ” เบกัสที่ดูเหมือนจะอ่านสีหน้าของชิราห์ออก จึงตอบให้ ชิราห์ถึงกับมีท่าทีตกใจ

 

“หา!?”  เธออ้าปากค้าง จนเบกัสหัวเราะออกมาเสียงดัง ทำให้เธอต้องค้อนสายตาใส่เขา

 

“เอาเถอะๆ เดี๋ยวฉันจะพาไปดู ที่เขาประลองกันน่ะ ถือว่าเป็นสีสันของโรงเรียนเลยล่ะ” เบกัสเอ่ยชวนต่อ ชิราห์เลิกคิ้ว

 

“อ..อืม”

 

 

เมื่อทานอาหารเสร็จ เบกัสก็พาชิราห์เดินไปยังทิศตะวันตกของโรงเรียน ซึ่งที่นั่น มีอาคารขนาดใหญ่อยู่ ซึ่งเธอจำได้ว่า นั่นคือโรงกิจกรรม

 

“อยู่ในนี้แหละ เข้าไปกันเถอะ! เดี๋ยวจะไม่มีที่ให้ยืนดูแบบชัดๆนะ” เบกัสเอ่ยเร่ง ก่อนจะดึงแขนชิราห์เข้าไปทันที เมื่อเข้ามาแล้ว ชิราห์สังเกตว่า จะมีเวทีใหญ่ๆขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าอยู่ตรงกลาง ที่เหลือจะเป็นพื้นที่โล่งๆ หน้าทางเข้ามา จะมีเต็นท์ข้างๆ น่าจะเป็นเต็นท์รับสมัคร ทุกมุมของเวทีจะมีหลอด คล้ายๆหลอดไฟ เป็นสีๆ

 

“ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับทุกท่านที่มารับชม เราขอเริ่มการแข่งขันประลอง คู่แรก บัดเดี๋ยวนี้! ขอเชิญทีมที่1 และ3 ขึ้นมาได้เลยค่า!” นักเรียนหญิงในฐานะพิธีกรเอ่ยขึ้นเสียงดัง เรียกเสียงจากคนดูได้เป็นอย่างดี พลัน เมื่อทีมทั้งคู่ได้ขึ้นมาบนเวที ทำให้เสียงของผู้ชายส่วนหนึ่งที่ร้องเฮอยู่นั้น แทบจะเงียบหายไปในทันที..

 

“ชิ... เจ้าประธานนั่นอีกแล้วเรอะ..” แม้กระทั่งเบกัส ก็ยังทำน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะคนที่เดินขึ้นเวทีมานั้นคือ โรเวนนั่นเอง! ชิราห์มองอย่างตะลึง ปนกับความแปลกใจว่าทำไมเหมือนกับมีคนไม่ค่อยชอบหน้านัก ทั้งๆที่เขาก็เป็นประธานนักเรียนแท้ๆ

 

“ทำไมงั้นหรอ?” ชิราห์หันไปถาม เบกัสครางในลำคอไม่ค่อยพอใจนัก

 

“ก็เจ้าชู้จะตายไป ถึงหมอนั่นจะเคยทำให้นักเรียนทั้งโรงเรียนสามัคคีกันได้ก็ตามน่ะนะ สาวๆหลายคนก็เลยหลงนักหลงหนา...ตั้งแฟนคลับกันเป็นแถบๆ.... เธอคงไม่ได้แอบปลื้มหมอนั่นอยู่หรอกนา..” พอพูดจบก็หันมามองชิราห์ที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนกำลังจับผิด ชิราห์ส่ายหน้า

 

“..ไม่หรอก ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเขาหรอก” เธอเอ่ย พลางมองไปยังสมาชิกทีมของโรเวนอีกสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ชายที่สูงพอๆกับโรเวน ผมสีเงินสั้น หวีเป็นทรงเรียบร้อย นัยน์ตาสีม่วงเทาดูน่าหลงใหล รวมไปถึงภาพลักษณ์บุรุษผู้เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆได้อีกเช่นกัน ส่วนอีกคน เป็นเด็กผู้หญิงที่ช่วยเธอขนกระเป๋าไปยังหอพักเมื่อเช้า เป็นเด็กตัวเล็กๆเท่าเอวเธอ ยิ่งอยู่กับสองคนนั้นที่ตัวสูงๆ ยิ่งทำให้เธอดูเป็นยัยเด็กกะเปี๊ยกเข้าไปใหญ่เลย หูของเธอยาวแหลม แต่ชิราห์ไม่แน่ใจว่าจะเป็นเอลฟ์หรือเปล่า เพราะส่วนสูงของเธอทำให้เดาไม่ถูก เธอไว้ผมยาวถักเปียสีชมพูอ่อน ตาสีแดงอมชมพู

 

“อีกสองคนเป็นใครหรอ?” ชิราห์ถามบ้าง

 

“ไอ้หัวหงอกหน้ายิ้มนั่นคือราคิเอล เรียกว่าเป็นเจ้าชายแห่งรอยยิ้มเลย วันๆเป็นแต่ยิ้ม ไม่รู้ไปแอบฝึกวิชาจากเทือกเขาไหน เป็น1ใน4หัวหน้าหน่วยสภานักเรียน แถมหมอนั่นยังมีน้องสาวอยู่ด้วยนะ นิสัยงี้ สุดขั้วจริงๆ..” เบกัสอธิบายสรรพคุณเสียจนหมด จนเกือบจะทำให้ชิราห์หัวเราะ

 

“ส่วนยัยตัวเตี้ยๆนั่นชื่อจีม่า เป็นสมาชิกสภานักเรียนเหมือนกัน ง่ายๆคือทั้งทีมมันก็สภานักเรียนหมดนั่นแหละ ยัยเปี๊ยกนั่นเป็นคนคอยส่งเอกสาร หรือขนส่งสิ่งของหนักไม่เกิน5กิโล เห็นงั้นอย่าคิดว่านิสัยน่ารักน่าทะนุถนอมนะ จริงๆแล้วโหดเอาเรื่องเลย” เบกัสพูดพลางทำท่าขนลุกไปด้วย ไม่นานนัก อีกทีมก็ขึ้นมาเตรียมประลอง

 

 

“แปลกนะ ที่หัวหน้าหน่วยสภานักเรียนสองคนมาอยู่ทีมเดียวกันได้..” คนจากอีกฝ่ายหนึ่งพูดขึ้นลอยๆ

 

“ทำไงได้.. ใครล่ะ ไม่ยอมไปอยู่กับน้องสาวตัวเอง” โรเวนยักไหล่พูดพลางเหลือบไปมองชายหนุ่มผมเงินข้างๆที่ชื่อราคิเอล เขายังคงยิ้ม แต่ก็แสดงสีหน้าลำบากใจ

 

“ตอกย้ำเรื่องราวแย่ๆของคนอื่นแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนเกลียดหนักเข้าอีกนะครับ” ราคิเอลเอ่ยตอบ แต่โรเวนทำหน้าไม่สนใจนัก

 

“รุ่นพี่ราคิเอลจะไปรู้เรื่องอะไรกับโลกเพลย์บอย ผู้ชายน่ะไม่สนหรอก ขอแค่เป็นสาวๆน่ารักเถอะ..” เด็กที่ชื่อจีม่าเริ่มออกปากพูด ราคิเอลยิ้มก่อนหันไปมองเธอ

 

“แต่จีม่าก็น่ารักดีนะ” เขาเอ่ย และทันทีที่จีม่าได้ฟัง หน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อทันที พร้อมกับสะดุ้ง

 

“ม..ไม่ต้องมาแกล้งชมเลย!!” เธอหันหน้าหนี ทำสีหน้าลำบากใจอย่างแรงกล้า ที่ต้องมาอยู่บนเวที แถมยังทีมเดียวกับเจ้าหนุ่ม2คนที่มีทักษะเอาใจสาวๆเป็นเลิศเนี่ย เธอแทบอยากจะกระโดดลงไปข้างล่าง เพื่อไปขอเปลี่ยนที่กับสาวๆที่เป็นแฟนคลับของสองคนนี้เสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ!

 

 

“เอาล่ะค่ะ อย่ารอช้าอยู่เลย ขอให้ผู้แข่งขัน เตรียมอาวุธเอาไว้ให้ดี..” เมื่อพูดถึงอาวุธ ถึงกับทำให้ชิราห์หน้าซีดทันที คงไม่ได้หมายความว่าจะให้ชักดาบ ชักปืนขึ้นมากระหน่ำฆ่าฟันกันให้ตายไปข้างนะ..

 

แต่เมื่อเห็นแต่ละคนหยิบสิ่งที่เรียกว่า ‘อาวุธ’ ออกมาแล้ว ชิราห์ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

 

“หา.. นั่นอะนะ อาวุธ?” เธอพึมพำ สิ่งที่แต่ละคนหยิบออกมา ไม่ใช่ทั้งดาบ ทั้งปืน หรือของมีคมต่างๆ แต่ทั้งหมด กลับเป็นอุปกรณ์การเรียน!! และไม่ทันที่เธอจะหันไปถามเบกัสที่อยู่ข้างๆ เสียงประกาศบอกให้เริ่มจากพิธีกรก็ดังขึ้นทันที

 

“เริ่มได้!!”

 

วินาทีนั้นเสาไฟทั้งสี่มุมก็ส่องแสงสว่างวาบ ฉายแสงเชื่อมต่อกันราวกับจะกั้นเวที โรเวนเดินไปอยู่ด้านหลังกลุ่ม โดยมีจีม่าและราคิเอลอยู่ข้างหน้า จีม่าถือยางลบไว้ในมือ และชั่วพริบตา มันก็มีขนาดขยายใหญ่ขึ้น พอๆกับขนาดโฟมที่ใช้กันในสระว่ายน้ำ ส่วนของราคิเอล เป็นกล่องทรงกระบอกเรียว ใส่ไส้ดินสอ ยาวพอเหมาะขนาดไม้เท้าคนแก่เห็นจะได้ ยิ่งผมสีเงิน แบบถูกเบกัสล้อว่าหงอกแล้ว ถ้าแค่โก่งตัวหลังงอๆอีกหน่อย แล้วบ่นเสียงโอดครวญแบบคนแก่ คงจะได้เห็นของแปลกกันอีกล่ะงานนี้

 

ส่วนอีกฝ่ายนั้น จะเห็นได้ชัดก็คือ ดินสอ ไม้บรรทัด และยางลบ เพราะมีการขยายขนาดใหญ่จนเห็นได้ชัด ต่างจากฝั่งของพวกโรเวน ที่ขยายเพียงแค่เล็กถึงกลางๆ จนไม่รู้ว่าจะเอาไปสู้กับฝั่งที่มีอาวุธใหญ่กว่าได้ยังไง

 

“เขาโกงหรอ?” ชิราห์ถึงกับตั้งคำถาม

 

“ไม่หรอก ขนาดน่ะ ผู้ใช้สามารถควบคุมได้ตามใจชอบต่างหาก” เบกัสอธิบาย ทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากเวที “จริงๆแค่ยัยเปี๊ยกนั่นคนเดียวก็เหลือเฟือแล้วล่ะ แต่เดี๋ยวจะหาว่าหยามไป ไอ้หงอกหน้ายิ้มนั่นเลยต้องร่วมวงด้วย เพราะไม่งั้นมันคงโดนหาว่ากินแรงมากกว่าเก็บแรง” เป็นอีกครั้งที่เกือบทำให้ชิราห์หัวเราะ

 

 

ทั้งสองฝ่ายดูเชิงกันอยู่สักพัก จนกระทั่งฝ่ายที่ไม่ถูกเอ่ยนามเริ่มทำการบุกก่อน คนที่ถือดินสอ เริ่มวาดลวดลายเป็นกระบอง เข้าโจมตีจีม่าทันที และเธอก็ไม่นิ่งดูดาย เธอกระโดดขึ้นไปยืนบนยางลบทันที และพุ่งหลบไปได้อย่างรวดเร็วและไม่น่าเชื่อ สวนกับคนถือไม้บรรทัดวิ่งตรงเข้าใส่ราคิเอล เขาวางกล่องไส้ดินสอไว้ ก่อนจะโดดขึ้นไปยืนและกดน้ำหนักตัวเองลง ก่อนจะกระโดดข้ามหัวของคนที่ถือไม้บรรทัดไปพร้อมๆกับกล่องไส้ดินสอของตน.. ชิราห์เดาได้ว่า ถ้าขนาดมันใหญ่กว่านี้อีกนิด คงจะไม่สามารถโดดข้ามหัวไปพร้อมกันได้แน่

 

เมื่อลงถึงพื้น ราคิเอลก็หยิบกล่องไส้ดินสอมาควงอย่างถนัดมือ ก่อนจะทุบไปด้านหลังคนถือไม้บรรทัดโดยที่ไม่ได้ตั้งตัว และขณะเดีบงกันนั้น อีกคนที่ถือดินสออยู่ก็เข้ามาประชิดด้านหลัง ราคิเอลที่ไหวตัวทันจึงยกขาเตะขวางไปก่อนทันทีก่อนจะเริ่มเปลี่ยนแผนเป็นรับมือสองคน สายตาก็ลองมองไปทางจีม่าว่าเธอตกที่นั่งลำบากอะไรหรือเปล่า ถึงได้ปล่อยคู่ต่อสู้ของตนมาทางเขา

 

จีม่าที่เพิ่งหลบเหตุการณ์พุ่งเข้าใส่ได้หยกๆ ออกมาเธอก็ต้องเจอกับคนที่ใช้อาวุธเดียวกัน เพียงแต่ใช้ไม่เหมือนกัน! เพราะอีกฝ่ายไม่ได้มีตัวขนาดเล็กเท่าจีม่า ถึงไม่สามารถขี่ยางลบแบบบอร์ดลอยอย่างเธอได้ เขาปายางลบเข้าใส่เธอที่กำลังร่อนอยู่กลางอากาศ แน่นอนเธอหลบได้..ถ้ามันเป็นแค่การปายางลบธรรมดานะ..

 

ยางลบเคลื่อนไหวเป็นแบบบูมเมอแรง เหมือนกับรูปร่างของมัน จีม่าแทบจะประสาทเสีย เพราะรู้สึกว่าตนกำลังเสียเปรียบที่ทำอะไรคู่ต่อสู้ไม่ได้

 

“ประธานครับ อย่าเอาแต่เก๊กอยู่เลย โชว์ฝีมืออวดสาวๆมั่งก็ไม่เห็นเป็นไร” ราคิเอลพยายามวางยาคำพูดเพื่อให้โรเวนที่ยืนนิ่งยังไม่เรียกใช้อาวุธอยู่ด้านหลังนั้นเปลี่ยนใจ แต่ท่าทางเขาจะรู้จักความเก๊กของโรเวนน้อยไปหน่อย เลยได้คำตอบกลับมาว่า

 

“แค่นายเอาจริงคนเดียว แค่สามคนยังสบายๆเลยไม่ใช่รึไง อย่ามาทำสำออยหน่อยเลยน่า” โรเวนบ่นอุบ ราคิเอลถึงจะปรากฏรอยยิ้มเสมอบนใบหน้า แต่เมื่อได้รับคำตอบขอไปทีของเพื่อนร่วมทีม เส้นความอดทนที่มากแสนมาก ถึงกับขาดผึง!

 

“อย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับน้องสาวสิครับ!” ราคิเอลเอ่ย พลางฟาดกล่องไส้ดินสอใส่ทั้งสองคนแทบกระเด็น ไม่วายยังหยิบไส้ข้างในออกมาปาใส่โรเวน จนทำให้คนดูแทบใจหาย แต่โรเวนรับไว้ทัน พลางทำหน้านิ่ง ก่อนจะจัดการย่อขนาดมันกลับเท่าเดิมแล้วหักเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงในดินสอกดขนาดเล็กสองอันในมือ

 

“รู้ได้ไงว่าไส้หมด?” โรเวนถามพลางเงยหน้ามอง

 

“ได้ยินจากคาร์นว่าคุณบ่นหลายครั้งว่าไส้ที่ใช้อยู่หักง่าย จนเผลอเทมันทิ้งทั้งหมดเลย เมื่อเช้าน่ะครับ” ราคิเอลเอ่ยยิ้มๆ โรเวนทำหน้าเบื่อๆ ก่อนจะเรียกใช้อาวุธ โดยขยายดินสอกดในมือ ให้มีขนาดเหมาะมือ ถือจับคล้ายๆปืนเห็นจะได้..

 

อ้าว.... แล้วอย่างงี้จะเหนี่ยวไกตรงไหนล่ะ?..

 

 

 

*~ To be continue ~*

 

อ่า ตอนนี้ก็ลองตัวอักษรดู อาจจะใหญ่ไปสักหน่อย.. ถ้าหากเล็กไปใช้วิธีเดิมขอรับCtrl แล้ว + หรือ - เอาขอรับ แต่ถ้าอยากจะอ่านสบายหน่อย จะมีลงไว้อีกที่ คือที่เด็กดีขอรับ ถ้าไม่สะดวกอ่านที่นี่ให้ไปอ่านที่เด็กดีก็ได้ คลิก อ่านง่ายกว่าเยอะเลย+_+

 

 

เอาภาพมาแปะกันบลอคเบี้ยว (เวลาเอาลงเฉพาะตัวหนังสือ มันชอบไปเบียดกันที่ซีกขวาของเอนทรี= =)