D.W.School Chapter 3 : การเชิญชวน

posted on 02 May 2009 23:18 by matora in D-W-School

ถ้าต้องการอ่านที่เด็กดีเพื่อการอ่านได้สะดวกกว่า คลิกที่ภาพได้เลยขอรับ ซึ่งที่นี่จะลงไวกว่าในบลอค

บทที่3 การเชิญชวน

“เก๊กเสร็จ ก็โชว์ฝีมือ ยุทธการของหมอนั่นแหละ” เบกัสเอ่ยอย่างปลงๆ ทำหน้าเบื่อๆ

เมื่อเช็คว่าอาวุธของตนไม่มีปัญหา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏบนใบหน้าของโรเวน เขากระชับดินสอกดทั้งคู่ให้มั่น พร้อมกับตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีม

“ถ้าอยากให้ฉันโชว์นักก็ถอยออกมา ไม่งั้นโดนลูกหลงไม่รู้ด้วย..” คำพูด ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นคำแนะนำ หรือคำสั่งกันแน่ แต่ที่เห็นกันอยู่ คือราคิเอลกับจีม่า รีบถอยทัพกลับมาตั้งหลักอยู่ข้างหลังโรเวน

“แบบนี้จะดีแล้วหรอ” จีม่าเอ่ยกับราคิเอล พลางลงจากยางลบของตน ราคิเอลยังคงยิ้ม

“พระเอกต้องมาเป็นคนสุดท้าย ถูกมั้ย?” ราคิเอลพูดพลางส่ายหน้าปลงๆกับนิสัยของโรเวน และนั่นก็ทำให้จีม่าปลงไปกับเขาด้วย

โรเวนเดินมาประชันกับอีกทีมซึ่งดูยังไงก็3รุม1ชัดๆ.. อีกฝ่ายทั้งสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะตัดสินใจ วิ่งเข้ารุมโรเวนเพียงคนเดียว ทั้งคนที่ใช้ดินสอและไม้บรรทัดนั้น ฟาดอาวุธเข้าใส่โรเวน และชั่วพริบตานั้น

‘กริ้ก กริ้ก กริ้ก กริ้ก.....’

เสียงกดไส้ดินสอดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับร่างทั้งสามคนที่ทรุดลงพร้อมกับกระเด็นไปข้างหลังติดขอบเวที ในวินาทีที่ตื่นตะลึงของทุกคน.. โรเวนกดลงไปที่หัวดินสอกด เพื่อดันไส้ที่หัก ออกมาเหมือนลูกกระสุน ซึ่งแน่นอน ไกที่ใช้เหนี่ยวของมันก็คือ หัวดินสอกดนั่นเอง! มีเพียงเสียงกด ไร้เสียงร้องบาดเจ็บทั้งสิ้น จนโรเวนเลิกคิ้วแล้วหันไปมองราคิเอล

“นายเอาไส้อะไรมาให้ฉันใช้เนี่ย แข็งเป็นบ้า แบบนี้พวกนั้นโดนไปก็สลบกันหมดดิ” โรเวนหันไปเปิดฉากเถียงกับราคิเอล ราคิเอลเบิกตากว้าง

“อ้าว ก็เห็นไม่ชอบไส้ที่เปราะๆหักง่าย ผมเลยหาแบบตรงกันข้ามมาให้ไงครับ” เขาตอบหน้าตาเฉย โรเวนแทบจะกำหมัดชกเพื่อนตรงหน้าเสียเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะห่วงภาพลักษณ์ของตนต่อหน้าสาวๆล่ะก็นะ...

“เอาล่ะค่ะ!! ผลการตัดสินออกมาแล้ว ทีมของประธานสภานักเรียนขวัญใจสาวๆหลายๆคน เป็นผู้ชนะค่า!!” พิธีกรไม่รอช้า รีบปฏิบัติหน้าที่ของตนให้เต็มที่ เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆให้ดังขึ้นทันที และขณะที่ทีมของโรเวนกำลังเดินลงเวที เขาก็ดันมาเห็นชิราห์ เขาขยิบตาให้เล็กน้อย จนชิราห์เลิกคิ้ว เหมือนเขาต้องการจะเรียกให้เธอไปหา.. แต่ที่เขาขยิบตาให้เมื่อกี้เขาขยิบให้เธอแน่เหรอ?..

“...หมอนั่นเตรียมจีบเธอแหงเลย มาขยิบตาให้น่ะ..” เบกัสเอ่ยปลงๆ ชิราห์สะดุ้งอีกครั้ง เธอไม่ได้คิดไปเอง..

“ด..เดี๋ยวฉันมานะ..” เธอเอ่ย พลางผละตัวออกจากฝูงชนในโดยที่เบกัสยังไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาทำท่าจะคว้าแขนเธอไว้ แต่ก็ไม่ทัน เธอตัวเล็ก เลยลอดผ่านผู้คนไปได้อย่างรวดเร็ว เบกัสถอนหายใจ

ชิราห์วิ่งฝ่าผู้คนมา จนถึงเต็นท์ที่ลงสมัคร เด็กสาวผมสีเงินที่นั่งอยู่ใกล้ๆเต็นท์นั้นมองเธอ นัยน์ตาสีม่วงเทาดูไม่น่าไว้ใจ และใบหน้าละม้ายคล้ายกับราคิเอล 1ใน4หัวหน้าหน่วยที่แข่งบนเวทีเมื่อครู่เลย

“ปิดรับสมัครแล้วนะ” เด็กสาวคนนั้นเอ่ย เท่าที่ชิราห์สังเกต เด็กสาวคนนี้น่าจะอายุเท่าๆกับเธอ ด้วยทรงผมที่ยุ่งๆตัดสั้น ทำให้เธอดูเหมือนทอม ไม่ก็ผู้ชายจริงๆ

“เอ่อ.. ทราบมั้ยคะว่าคุณโรเวนอยู่ไหน?” ชิราห์ถาม เด็กสาวเลิกคิ้ว ก่อนจะหันซ้ายหันขวา

“ไม่เห็น เธอยืนอยู่ตรงนี้แปปนะ..” ว่าแล้ว เธอก็หลับตาลงทั้งที่นั่งอยู่ แล้วพึมพำอะไรบางอย่าง.. ชิราห์มองอย่างฉงน และไม่นานนัก

‘ตุบ’

“ว้าย!!” ชิราห์สะดุ้งทันที เมื่อมีมือตบลงบนไหล่ เมื่อเธอมองไป ก็พบกับโรเวนที่ยืนยิ้มเล็กน้อย

“หาฉันอยู่หรอ?” เขาถาม ชิราห์อ้าปากค้าง กำลังจะสรรหาคำพูด และจะถามคำถามที่ดูค้างคาใจ ว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าเธอตามหา “มิคาเอลโทรจิตไปบอกฉันน่ะ” เขาเอ่ยราวกับรู้ว่าต้องการจะถามอะไร ชิราห์มองไปยังเด็กสาวตรงหน้าที่ทำหน้าบึ้งๆใส่โรเวน

“นายติดหนี้ฉัน” เด็กสาวที่ชื่อมิคาเอลกล่าว โรเวนถอนหายใจเฮือกทันที

“อะไรกัน คนกันเองหน่ายสิมิคาเอล น้องสาวเพื่อนก็เปรียบเสมือนน้องสาวฉ...”

‘ตู้ม!!’

ขณะที่โรเวนกำลังพูดและจะยื่นมือไปจับไหล่ของมิคาเอลนั้น เท้าเธอนั้นไวกว่า ฟาดเสยคางเขาเข้าเต็มเปา

‘อั่ก!’

“กรี๊ด!!!” และสาวๆหลายคนที่อยู่ตรงนั้น ซึ่งแน่นอนว่าส่วนใหญ่ก็แฟนคลับโรเวน กรีดร้องกันแทบจะทันทีที่เห็นขวัญใจตัวเองกองสยบแทบเท้าเด็กสาวผู้ห้าวหาญ

“เธอทำอะไรรุ่นพี่โรเวนน่ะ!” เด็กสาวอีกกลุ่มพูดบ้าง มิคาเอลหันไปมองพลางยิ้มแสยะอย่างเจ้าเล่ห์ เหมือนต้องการจะหยั่งเชิงว่า ‘แน่จริงก็เข้ามาซี่’ แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้น ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามา ชิราห์มองอย่างทึ่งๆ

“โทรจิต?” เธอพยายามหาเรื่องคุย เพราะรู้สึกสงสารเด็กสาวที่เข้ามาหาเรื่องมิคาเอลจับใจ มิคาเอลละสายตามามองชิราห์ ก่อนพยักหน้า

“ใช่ ฉันมีโทรจิต สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้.. แต่ไม่ต้องห่วง ฉันอ่านใจไม่ได้” ว่าพลางยักไหล่ ชิราห์ฟังแล้วถึงกับกระพริบตาปริบๆ “แล้วหมอนั่นอะ โดนแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แค่สำออยคอยอ้อนสาวไปงั้นแหละ..” เธอพูด ขณะที่โรเวนก็ลุกขึ้นมาพอดี.. พลางเช็ดเลือดที่มุมปาก

“ไม่ได้โดนเธอเตะมานานแค่ไหนแล้วนะ..” เขาเอ่ย ทำให้มิคาเอลถึงกับยิ้มที่มุมปาก

“ล่าสุด ฉันเตะนายไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ถ้า you want it again ฉันจะ do as you wish ให้เลย” มิคาเอลพูดผสมภาษาพลางหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ จนทำให้ชิราห์ที่ฟังถึงกับหน้าซีด โรเวนส่ายหน้าปลงๆ

“โอเค ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอ มิคาเอล”

“ยังกะว่าก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนเล่นกับนายก่อน”

“ขอโทษ ฉันผิดเอง.. งั้นขอตัวล่ะ..” พูดจบก็พาชิราห์ปลีกตัวมาจากโรงกิจกรรมทันที มิคาเอลมองตามพลางเลิกคิ้ว พลางนั่งไขว่ห้างแล้วพึมพำ

“แฟนใหม่ไอ้เจ้าชู้นั่นรึไงนะ..”

เมื่อเดินออกมาแล้ว โรเวนก็พาเดินนำ โดยมีชิราห์เดินตาม

“เชื่อที่ผมพูดเมื่อเช้ารึยังล่ะ?” เขาถามขึ้น ชิราห์พยักหน้าหงึก

“แต่ก็ไม่เห็นเสียหายอะไรนี่? เรื่องที่จะให้คนภายนอกรับรู้” ชิราห์แย้งขึ้นมา

“คนภายนอกที่คุณรู้จักน่ะ อาจจะไม่ทำอะไร แต่ที่ไม่รู้จักน่ะไม่แน่ คุณเข้ามาโรงเรียนนี้ด้วยตัวเองใช่มั้ยล่ะ?” โรเวนถามกลับ ชิราห์นิ่งเงียบไป “พ่อแม่คุณ ถ้ารู้ว่าคุณกำลังอยู่กับพวกตัวประหลาดอย่างพวกเราล่ะก็ เขาอาจจะไม่ยอมให้คุณมาเรียนที่นี่อีกก็ได้” โรเวนเอ่ย

“แต่ฉันก็คุยกับพ่อกับแม่ได้นี่!!” ชิราห์เถียงไม่ขาด “งั้นเวลางานโรงเรียน ถ้าพ่อแม่จะมาเที่ยวที่โรงเรียนล่ะ?” เธอถามต่อ โรเวนยิ้มนิดๆ

“โรงเรียนเราไม่เปิดรับให้คนภายนอกเข้ามาได้ง่ายๆหรอกครับ ถ้าเปิดให้เข้ามาจริงๆ ก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติไปจากโรงเรียนอื่นๆ ให้ใส่ชุดนักเรียนเครื่องแบบ เหมือนกับที่คุณใส่อยู่วันนี้นั่นแหละครับ และแน่นอนว่าผมจะเป็นคนออกหน้ารับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นเอง” เขาพูดต่ออย่างดูสบายอกสบายใจ “ว่าไป.. สภาของผมกำลังขาดคน.. เพราะต้องจัดใหม่ทุกครั้งที่ตั้งหัวหน้าสภาใหม่ ถ้าคุณสนใจล่ะก็ ติดต่อมาที่ห้องสภาได้นะครับ” ว่าแล้วโรเวนก็เปลี่ยนเรื่องบ้าง ชิราห์มองอย่างงงๆ

“ขาดแคลนคน? คนของสภานักเรียนนี่มีทั้งหมดกี่คนกัน?” ชิราห์ถามบ้าง

“เต็มที่16คนครับผม เราจะแบ่งให้มีหัวหน้าหน่วย4คน และ4คนนั้น ก็มีรุ่นน้องคอยช่วยเหลือ คนละ 3คน 3x4 = 12 แล้ว 12+4 = 16 ครับ” โรเวนอธิบายต่อ

“ไม่ต้องบวกลบคูณหารให้ฟังหรอก ฉันก็เก่งเลขพอตัวแหละน่ะ” ชิราห์กล่าว พลางทำท่าคิด.. “ไว้ฉันจะคิดดูอีกทีแล้วกัน..” เธอเอ่ย

“รีบเข้านะครับ สัปดาห์แรกที่ก้าวเข้าสู่โรงเรียน คุณต้องหาชมรมได้แล้ว..” โรเวนเอ่ยเตือน ชิราห์พยักหน้า

“ท่าทางเบกัสจะรอนานแหง.. ฉันต้องไปหาเพื่อนละ บาย” ว่าแล้ว ชิราห์ก็ขอปลีกตัวออกมาทันที พลางวิ่งกลับเข้าไปในโรงกิจกรรม โรเวนโบกมือลา ถึงแม้ว่าเธอจะมองไม่เห็นก็ตามที

“คุณต้องมาเข้าแน่..” เขาพึมพำเบาๆ

‘ก๊อก’

“โอ๊ย!” โรเวนร้องอย่างเจ็บๆเมื่อเห็นว่ามีใครปาก้อนหินก้อนโตใส่หัวตน หันไปอีกที ก็จึงค่อยยิ้มออกมา “แอบฟังรึไง มิคาเอล?” เขาถาม มิคาเอลยืนเต๊ะท่าอยู่ข้างหลังเขานี่เอง

“เปล๊า.. ฉันแค่ไม่ไว้ใจนาย..” เธอว่าพลางยักไหล่.. ก่อนจะทำสีหน้าขึงขังจริงจัง “นอกจากหมอนั่นแล้ว เด็กคนเมื่อกี้ก็เป็นมนุษย์อีกคนในบรรดาเด็กปี1สินะ” มิคาเอลเอ่ย พลางเหล่ตามองไปทางที่ชิราห์วิ่งไป โรเวนยิ้มเจื่อน

“ทำเป็นพูดดี เธอก็อยู่ชั้นเดียวกับหล่อนนั่นแหละ” โรเวนเอ่ยกับมิคาเอล มิคาเอลเหล่ตามอง ก่อนจะเตะหินขึ้นมาไว้ในมือแล้วขว้างใส่โรเวนอีกก้อน

“โอ๊ย! ทำอะไรของเธอน่ะ”

“เปล๊า... แค่อยากสั่งสอนไอ้โรคจิตบางคน”

“...มิคาเอล.. เธอก็โรคจิตพอกันแหละ..”

“หรอ..?” มิคาเอลลากเสียง แล้วทำหน้ายิ้ม

“โอ๊ย! หยุดนะ พอแล้วๆ!”

*~To be continue~*

*0*จบไปอีกตอนขอรับ โฮก...~~

2 Comments