Reflection The Imagin 'บ้าแต่สิ่งที่ชอบทำ'

 เธอจำได้ว่าต้องรีบหาดูชมรม แต่ท่าทางว่าเธอคงไม่ต้องรีบร้อนนักก็ได้ ค่อยๆเดินดูไป ห้องชมรมน่าจะอยู่ในอาคาร.. ดังนั้น ชิราห์จึงตัดสินใจเดินผ่านมองดูแต่ละห้องอย่างผ่านๆ.. ถึงจะมีชมรมที่น่าสนใจอยู่หลายชมรม แต่ก็ยังไม่สามารถกระตุ้นต่อมความสนใจของเธอให้อยากเข้าได้เลยแม้แต่น้อย.. เธอจึงตัดสินใจลงมาจากอาคาร และในขณะเดียวกันนั้น เธอก็สวนกับกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงกลุ่มเมื่อเช้าที่นั่งหัวเราะคิกคักกัน กำลังเดินไปทางหลังโรงเรียน.. เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ถ้าไม่เผลอไปได้ยินการสนทนานั้นเข้า

 “รู้มั้ยๆ ข่าวลือเรื่องป่าหลังโรงเรียนน่ะ” เด็กสาวคนแรกเริ่มประเด็น

 “อ้อ ไอ้ที่เขามีกฎห้ามเข้าน่ะหรอ” เด็กสาวคนที่2เริ่มคุยโต้ตอบ

 “อือๆ ฉันเอาหนังสือของเชมิลไปซ่อนไว้ในป่าเมื่อตอนเที่ยงนี้เอง ป่านนี้ยัยนั่นคงจะกระวนกระวายใหญ่แล้วมั้ง” เด็กสาวคนแรกพูดจบก็หัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดต่อว่า “ฉันกะว่าจะเอาไปบอกเชมิลแน่ะ อยากเห็นหน้าหล่อนแบบอื่นมั่งจัง นอกจากใบหน้านิ่งๆ” เธอพูดอย่างตื่นเต้น

 “โห เล่นแรงนะเนี่ย ถ้ายัยเชมิลโดนไล่ออก แล้วโดนสาวความมาถึงเธอขึ้นมาจะทำไง” เด็กสาวคนที่3เอ่ยถามอย่างตกใจไม่น้อย

 “ก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะยังไง ฉันก็คงจะบอกยัยนั่นผ่านกระดาษแหละ.. ยังไงก็ปลอมลายมือได้สบายๆอยู่แล้ว” เด็กสาวคนแรกเอ่ย ชิราห์เบิกตากว้าง ระหว่างที่แอบฟังผ่านๆนั้นเอง.. เธอหันหลังไปมองกลุ่มเด็กสาวเหล่านั้น ท่าทางเด็กที่ชื่อ เชมิล ที่พวกหล่อนพูดถึง คงจะเป็นเด็กที่เงียบๆคนนั้นล่ะมั้ง เงียบๆแบบนั้นมันก็ชวนให้แกล้งอยู่หรอก.. แต่แกล้งแบบนี้มัน...

 ชิราห์คิดจะหันไปต่อว่า..เด็กสาวคนที่ทำเช่นนั้น แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก เธอก็คิดได้ว่า ถึงเธอจะต่อว่าหล่อนไป ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดว่าหล่อนได้ทำอย่างที่พูดจริงๆ เว้นแต่ว่าเธอจะพิสูจน์... ว่าแล้วก็กำหนดจุดหมาย ว่าจะลองไปหาที่ป่าหลังโรงเรียน ถ้าจะไม่รู้ว่า หนังสือที่ว่ามันอยู่ไหนก็เถอะ แล้วยิ่งเรื่องที่เด็กคนนั้นแอบเข้าไปซ่อนไว้ในป่าได้ไง ก็ยังไม่รู้เลย

 ระหว่างทางที่เดินไป ชิราห์รู้สึกระแวง แน่นอน เพราะเธอกำลังจะทำลายกฎของโรงเรียนข้อแรกน่ะสิ.. แถมที่ฟังมาเมื่อกี้ก็คงเสี่ยงโดนไล่ออกไม่น้อย ระหว่างที่กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์นั้น

 “ค..คือเดินดูกิจกรรมชมรมไปเรื่อยๆแล้วจู่ๆก็หลงทางน่ะค่ะ” ชิราห์เอ่ย รอยยิ้มบนใบหน้าราคิเอลทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยไว้ใจคนคนนี้เท่าไรนัก

 “หรอครับ แต่พี่รู้สึกว่าเธอกำลังมุ่งหน้าไปทางป่าหลังโรงเรียนนะครับ” ราคิเอลเอ่ย ทำให้ชิราห์ถึงกับขมวดคิ้ว ที่เขาพูดหมายความว่าไง ถึงจะสงสัย แต่ชิราห์ก็พยายามทำสีหน้าเหรอหรามากที่สุด เพื่อไม่ให้เขาจับได้ว่าเขาจับทางเธอถูก “ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษครับ” ว่าแล้วเขาก็ยิ้มแห้ง “ช่วงนี้นักเรียนที่จะทำผิดกฎโรงเรียนมีเยอะครับ โดยเฉพาะนักเรียนปี1ที่อยากรู้อยากเห็น พวกปี2ปี3เขาไม่ค่อยสนเรื่องนี้กันหรอกครับ” เขาเอ่ย

 “ขอโทษค่ะ แต่เคยมีคนหนีเข้าไปในป่าได้จริงๆรึเปล่าคะ?” ชิราห์เอ่ยถาม ราคิเอลพยักหน้า

 “สมัยแรกๆ ก็มีเป็นว่าเล่นครับ.. แต่เราสภานักเรียนหลายๆรุ่นก็ช่วยกันตามจับจนได้” ราคิเอลเอ่ยพลางยิ้ม “ถ้าอยู่แค่ชายๆป่า ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่ถ้าเข้าไปลึก จะกลายเป็นอย่างข่าวลือหรือเปล่า พี่ก็ไม่ทราบครับ” ราคิเอลว่า ชิราห์ทำหน้าสงสัยกว่าเก่า

 “แล้วข่าวลือนี่เป็นเรื่องจริงหรอคะ?” ชิราห์ถามต่ออย่างอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

 “พี่ไม่สามารถยืนยันได้ครับ แต่เธอเคยในเดินในที่มืดๆ มองทางไม่เห็นมั้ยครับ?” ราคิเอลถามต่อ ชิราห์นิ่งไป ก่อนจะพยักหน้า “มันไม่ต่างกันหรอกครับ เพราะที่มืด ถ้าไม่มีแสง เธอก็ไม่รู้ว่าเธอกำลังเดินไปทางไหน เหมือนกับป่า ทิวทัศน์ที่เหมือนกันมากจนชวนสับสน ถ้าเข้าไปจนลึกเกิน ก็คงกลับออกมาได้ลำบาก เราจึงระมัดระวังเรื่องนี้กันมากครับ พวกเด็กลองของมันมีเยอะ” ราคิเอลพูดอย่างลำบากใจ แต่ชิราห์กลับรู้สึกว่ามันไม่ได้มีแค่นั้น “เดินไปคุยไปดีกว่าละกันครับ เดี๋ยวพี่จะพาไปนั่งพักที่ห้องสภานักเรียน” เขาว่า พลางเดินนำไป ชิราห์เดินตามอย่างว่าง่าย ทิ้งเรื่องหนังสือของเด็กที่ชื่อเชมิลนั่นไว้ทีหลัง ตอนนี้ข้อมูลต้องมาก่อน!

 “ถ้าไม่มีกฎไว้ จะไม่ดีกว่าหรอคะ จะได้ไม่ถือว่ายิ่งห้ามยิ่งยุ” ชิราห์เอ่ยถามบ้าง

 “มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันครับ เพราะแต่เดิม เด็กๆก็มักจะชอบเล่นซุกซนแบบสุดๆอยู่แล้วครับ สถานที่ที่จะซนได้แบบนั้นก็มีแค่ป่าหลังโรงเรียนเนี่ยแหละ” ราคิเอลตอบ “แต่ก่อนไม่มีกฎนี้ด้วยซ้ำ ก็ยังมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะเลย จนต้องออกมาเป็นอีกกฎหลักของโรงเรียน” เขาพูดต่อ ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงที่ห้องสภานักเรียน เพียงแค่ราคิเอลเปิดประตูเข้าไป ชิราห์ก็ได้ยินเสียงแหกปากโวยวายดังออกมาทันที พร้อมกับกระดาษปึกหนึ่ง ที่ขว้างเข้ามาหาราคิเอล เขายกมือรับด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางพึมพำ “เอาอีกแล้ว ไอ้สองคนนี้”

 “งานนี้มันงานของเธอไม่ใช่รึไง!! ทำไมต้องเอามาให้ฉันทำด้วยล่ะ ห๊า?? คุณหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน!!” เสียงหนึ่งตะโกน ชิราห์มองเข้าไปในห้อง ท่าทางจะเป็นเสียงของผู้ชายผิวสีเข้ม ผมสีดำยาวมัดรวบหางม้า นัยน์ตาสีแดงดูดุร้าย ซ้ำยังรอยสัญลักษณ์สีเขียวฟ้าสว่างบนใบหน้าอีก

 “นายไม่ใช่รึไง!! ที่จู่ๆก็ยกมาให้ฉันทั้งหมด!! ดูดู๊ดู.. ทำกับฉันแบบนี้ได้ไง!!” อีกเสียงเป็นเสียงผู้หญิง ทำท่าเหมือนจะกรีดร้องออกมาให้ได้ ชิราห์มองไปอีกทาง เป็นผู้หญิงผมสีดำไว้ผมม้าและจอน มัดรวบสูง ผิวขาว นัยน์ตาสีแดงเช่นกัน สายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อชายคู่อริ

 “มีแขกมา ก็ช่วยรักษาภาพพจน์กันหน่อยสิ” เสียงราคิเอลทุบไปที่ผนัง ทำให้ทั้งคู่หยุด และทำให้ชิราห์ถึงกับสะดุ้ง เขาโยนเอกสารไปที่โต๊ะ ก่อนจะมองไปรอบๆ “มันเละแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันจำได้ว่าเพิ่งออกไปแค่5นาทีเองนะ” ราคิเอลเอ่ย พลางมองดูสภาพรอบห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยเอกสาร

 “จะแคร์อะไร งานมันเยอะนักก็เผามันทิ้งให้หมดซะสิ!!” หญิงสาวเอ่ย ก่อนจะวางมือลงกับโต๊ะ แล้วยิ้มอย่างโหดเหี้ยม “แค่นี้ก็ไม่ต้องทำอะไรแล้วล่ะ.. หึๆๆ..” ด้วยเหตุนั้น ราคิเอลถึงกับกุมขมับ

 “เธอกำลังคิดจะเผาโรงเรียน เรฟาเอล..” ราคิเอลเอ่ยเตือน หญิงสาวคนเสนอความคิดถึงกับชะงัก ก่อนจะเชิดหน้าไป

 “ก็ช่วยไม่ได้นี่ มันอยากจะงานเยอะเองทำไมล่ะ? ผู้ช่วยก็มีไม่เยอะนักหรอก” หญิงสาวเจ้าของชื่อเรฟาเอลเอ่ยตอบ ก่อนจะหยิบไฟแช็กขึ้นมาควงเล่น “ถ้ามันเยอะเมื่อไหร่ อย่าเผลอล่ะ ฉันเผาทิ้งแน่” เธอพูดอย่างเบื่อๆ

 “งั้นฉันออกไปข้างนอกล่ะ ไม่มีธุระอะไรกับเธอแล้ว” ชายผิวเข้มพูดบ้างทำให้เรฟาเอลถึงกับทำหน้าบึ้งใส่

 “จะไปไหนก็ไปไป๊!” เธอไล่เขาทันที พลางทำมือ ‘ชิ่วๆ’ ด้วย

 “เออ ฉันไปแน่ ยัยอ้วน!” ชายผิวเข้มตะคอกกลับ ราคิเอลถึงกับกุมขมับอีกรอบ ทั้งที่สองคนนี้อยู่ชั้นปีเดียวกับเขาแน่ๆ ทำไมถึงได้นึกว่าสองคนนี้ยังกะเด็กๆเลยนะ..

 “เอ้า พอเลย ทั้งคาร์นทั้งเรฟาเอล ทั้งคู่จะออกไปเดินเล่นปรับอารมณ์หน่อยก็ได้ เดี๋ยวฉันจัดการเอกสารเอง..” ราคิเอลตัดปัญหา โดยการไล่ทั้งคู่ออกไปจากห้อง และแน่นอนว่าทั้งคู่ออกไปทันที “ว่าแต่โรเวนไปไหนหรอ?” ราคิเอลถามก่อนที่ทั้งคู่จะออกไป

 “โดดงาน” ทั้งคู่พูดพร้อมกัน ราคิเอลยิ้ม

 “ขอบใจ” เป็นคำขอบคุณที่ให้ความรู้สึกเย็นเยือกดีเหลือเกิน ท่าทางจะหงุดหงิดที่โรเวนโดดงาน.. เขาเดินเข้าไปจัดโต๊ะกลางห้องให้อยู่ในสภาพพอใช้ได้ กลางห้องเป็นโต๊ะ4เหลี่ยมขนาดใหญ่ พอที่จะให้4คนทำงานได้พอดี รอบๆเป็นตู้ไม้ ตู้เหล็ก ที่เต็มไปด้วยเอกสาร และยังมีตู้หนังสืออีกสองตู้ และตู้เสื้อผ้าอีกตู้หนึ่ง ชิราห์แทบจะไม่กล้าขยับไปจากที่ที่เธอยืนอยู่เลย ด้วยเกรงว่าจะไปเหยียบเอกสารสำคัญเข้า

 “ไม่ต้องห่วงครับ เชิญนั่งได้เลย” ราคิเอลวาดมือไปทางเก้าอี้ ซึ่งเขาเก็บกวาดเอกสารแถวนั้นกองไว้กับโต๊ะเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับไล่เก็บเรียงเอกสารอื่นๆไปด้วย ชิราห์ค่อยๆย่องอย่างเบาๆไปที่เก้าอี้ แล้วนั่งลงอย่างโล่งใจ “ขอโทษด้วยนะครับ ที่ต้องให้มาเห็นสภาพแบบนี้” ราคิเอลเอ่ย ชิราห์ส่ายหน้า

 “ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่เป็นแบบนี้บ่อยๆหรอคะ?” เธอถามต่อ ราคิเอลเกาหัวเล็กน้อย

 “ก็ไม่บ่อยนักหรอก นานๆทีน่ะนะ แต่พี่ก็ไม่ว่าอะไรหรอก อย่างน้อย ทำแบบนั้น ก็ทำให้หายเครียดได้บ้างในฐานะหัวหน้าหน่วย” ราคิเอลว่า

 “รื้อ แล้วเขวี้ยงปาเอกสารยังกับหมอนเนี่ยนะ..?” ชิราห์พูดขึ้นอย่างแปลกใจสุดๆ

 “เอกสารพวกนี้น่ะ จริงๆจะเขวี้ยง จะปา จะทิ้ง หรือจะเผาอย่างที่เรฟาเอลว่าก็ได้แหละครับ เพราะส่วนใหญ่เป็นเอกสารแจ้งจากนักเรียนในโรงเรียนให้ปรับปรุงส่วนโน้นส่วนนี้ ไม่จำเป็นต้องไปสนใจก็ได้ครับ เพราะบางที พวกนี้จะส่งมาเล่นๆเหมือนกับว่าอยากให้สภานักเรียนพับนกกระดาษ หรือพับจรวดไว้บินแข่งกันเลยล่ะครับ” ราคิเอลพูด พลางยิ้ม “นั่นก็เพราะว่า เอกสารจริงๆ พวกเราจะได้รับโดยตรงจากผู้ให้ และจะเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ นั่นคือเอกสารเป็นทางการ ส่วนพวกที่กองๆไปทั่วแบบเอามาปาเล่นนี่คือเอกสารแบบ ไม่เป็นทางการครับ” เขาอธิบายต่อ ชิราห์นั่งฟังอย่างตั้งใจ เผลอแป๊ปเดียว เธอก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขาเก็บกวาดไปได้เกือบครึ่งห้องแล้วด้วยซ้ำ รวดเร็วจริงๆ ท่าทางว่าเขาจะต้องคอยเก็บกวาดเอกสารพวกนี้บ่อยๆแน่ๆ

 “แล้วมีเกี่ยวกับเรื่องป่าหลังโรงเรียนบ้างมั้ยคะ..?” ชิราห์ลองถามดูเล่นๆ ราคิเอลชะงัก ก่อนจะหันมามองเธอยิ้มๆ

 “ท่าทางเธอจะสนใจเป็นพิเศษเลยนะ..”

 “เอ๊ะ?”

 “เรื่องป่าหลังโรงเรียนน่ะครับ ไปได้ยินอะไรแปลกๆมาหรือเปล่า” คราวนี้ราคิเอลนั่งเก้าอี้ตรงกันข้ามเธอ พลางมองเธอด้วยสายตาราวกับผู้หยั่งรู้

 “ถ้าเข้าไปในป่าหลังโรงเรียนแล้วโดนจับได้.. จะโดนไล่ออกมั้ย..” ชิราห์ถามเสียงเบา แต่ด้วยเหตุที่ในห้องมีเพียงแค่สองคน ทำให้ราคิเอลได้ยินอย่างชัดเจน

 “กฎ คือกฎอยู่วันยังค่ำครับ...” เขาเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง และเรียบเย็น ชิราห์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... เธอยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอได้ยินมาเป็นจริงแค่ไหน.. แต่จู่ๆ การที่เธอจะมากระทำตัวเสี่ยงที่จะช่วยเหลือเด็กสาว ซึ่งก็ไม่รู้ว่าถูกแกล้งจริงๆรึเปล่ามันก็เกินไป..

 “รุ่นพี่...ราคิเอล” เธอเอ่ยขึ้นมา ราคิเอลยังคงนั่งฟังเธออยู่

 “ครับ?..ว่ามาเลย”